Taniec 3 kobiecych energii - Dziewczyna, Kobieta, Szamanka

TYM RAZEM CHCIAŁABYM WAS ZABRAĆ W NASZ INTYMNY, KOBIECY ŚWIAT BY POROZMAWIAĆ, ZASTANOWIĆ SIĘ ALE TEŻ PRZYWOŁAĆ TO CO SZCZELNIE PRZED ŚWIATEM SCHOWAŁYŚMY – NASZĄ DZIEWCZĘCĄ, RADOSNĄ ENERGIĘ, NASZE TALENTY, ODWAGĘ KREOWANIA WŁASNEGO ŻYCIA, ZMYSŁOWĄ KOBIECOŚĆ, UKOCHANIE CIAŁA, INTUICJĘ I ZDOLNOŚĆ WNIKLIWEGO SPOJRZENIA NA OTACZAJĄCĄ NAS RZECZYWISTOŚĆ. TE CUDA I MOCE JAKIMI DYSPONUJE KOBIETA NIE SĄ DO KOŃCA ROZPOZNANE I NIE MAMY DO NICH DOSTĘPU A TO NIE POPRAWIA JAKOŚCI NASZEGO ŻYCIA. POSTARAM SIĘ WAM POKAZAĆ JAK WAŻNY JEST TANIEC, JAK WSZYSTKO W NAS INTEGRUJE ALE TEŻ PORUSZA, DOCIERA DO NAJGŁĘBSZYCH ZAKAMARKÓW NASZEJ DUSZY. DLA MNIE TO WAŻNA DROGA... DZIĘKI PRACY Z CIAŁEM JAKIEJ DOŚWIADCZAMY TAŃCZĄC OCZYSZCZAMY, ULECZAMY TO CO PRAGNIE SIĘ UZDROWIĆ I WYDOBYWAMY NA POWIERZCHNIĘ TO CO ZOSTAŁO SCHOWANE I ZAMKNIĘTE... ZAPRASZAM WAS... SERDECZNIE... PODARUJMY SOBIE I TYLKO SOBIE TEN CZAS.

Dziewczyna, Kobieta, Szamanka.

Czy pamiętacie siebie jako dziewczynkę? Na pewno tak! Każda z nas przeszła swoją indywidualną drogę. Jedne z nas miały szczęśliwe dzieciństwo, inne trudne a jeszcze inne bardzo, bardo ciężkie. Dorastałyśmy w różnych czasach gdy stawałyśmy się Kobietami. Najczęściej nigdy nie zostałyśmy „wtajemniczone” przez nasze matki gdy wkraczałyśmy w okres dojrzewania. Niektóre z nas pokątnie, na podwórku od starszych koleżanek czy kolegów zdobywały swoją wiedzę na ten temat. Czasami szczytem możliwości naszych mam był podarunek książki o naszej fizjologii. Dziś niestety przez środki masowego przekazu dojrzewające dziewczynki mają dostęp do dość drastycznych informacji, filmów, które na stałe pozbawiają je przeżywania wyższych uczuć w tej sferze.

Tak naprawdę zostajemy pozostawione samej sobie, głęboko przeżywając tę jedną z najważniejszych chwil w naszym życiu.
W dawnych kulturach dziewczynki, które dostały pierwszą menstruację przeżywały swoje święto otoczone przez wszystkie kobiety miłością, wsparciem, zrozumieniem i mądrością. Wśród przyrody, zapachu kwiatów, śpiewie ptaków zostawały wtajemniczane i wprowadzane w świat dorosłych kobiet. Menstruacja przypominała im o cudzie stawania się kobietą i matką a nie była przekleństwem jakim stała się dla współczesnych kobiet.W starożytnych kulturach kobiety zawsze gdy miesiączkowały udawały się w odosobnienie, skupiały się na sobie, wkraczały w bardzo intuicyjny czas. My nadal jesteśmy aktywne zawodowo, z rozwianymi w życiowym pędzie włosami i wypiekami na twarzy dźwigamy ciężary, opiekujemy się rodziną, walczymy o byt zatracając wrażliwość, delikatność, dziewczęcość.

Ulegając modzie, obecnym kanonom dopasowujemy się do innych. Nieprzygotowane wkraczamy w kolejny cykl naszego życia – inicjację seksualną. Presja społeczna i rówieśnicza jest silna. Narzuca nam model życia i ściśle określa zasady odnośnie rozpoczęcia życia seksualnego, założenia rodziny, urodzenia dziecka, kupna domu...Nawet nie zastanawiamy się czy i kiedy tego chcemy. Dopasowujemy się, dostosowujemy, wciskamy w ramy. Przestajemy być sobą. Nie mamy czasu by przygotować się na bycie partnerką, żoną czy matką. Skupiamy się na tym co zewnętrzne. Ślub, limuzyna, oprawa ślubna, pokoik dla dziecka itd. itd.... i jak często ponosimy porażkę?...jak długo trwają nasze związki?...jakiej są jakości?... czy radzimy sobie jako rodzice?...Na te pytania niech każda z nas odpowie sobie sama...Po takich przejściach, która z kobiet jest dumna z tego, że jest kobietą? Czy czujemy, że mamy MOC – moc tworzenia życia, intuicję, wnikliwość, wytrzymałość, cierpliwość w kochaniu, wyczulone zmysły? To wszystko jest w nas...głęboko i często nigdy nie odkryte. Nie sięgamy po skarb, nie korzystamy z niego bo nikt nam o tym nie powiedział, że go mamy. W latach mojej młodości i obecnie kobiety są na dwóch przeciwstawnych biegunach.

Za moich czasów dziewczynki, kobiety były wychowywane w poczuciu wstydu odnośnie cielesności i zawoalowanej seksualności. Dziś dziewczynki i kobiety reprezentują przeciwstawny biegun - bezwstyd – wszystko jest na pokaz i na sprzedaż. Przepraszam za to dość drastyczne porównanie, mówię o tym w sensie bardzo ogólnym, zdając sobie sprawę, że wszędzie i zawsze są wyjątki. Mam nadzieję, że przyjdzie taki czas, że ta sfera się zrównoważy i znajdziemy się w złotym środku - kobieta odzyska swoją godność i sama będzie stanowić o sobie wsłuchując się we własne potrzeby.

Dobrze byłoby żeby miała też czas na odkrywanie własnej zmysłowości, indywidualnej erotyki a nie wzorowała się na sztucznych przeżyciach aktorek w filmach, czy koleżanek, które niestety stanowią zły wzorzec kobiecych zachowań w relacjach damsko-męskich.

Wszędzie niestety mamy braki – brak wiedzy i dobrego przygotowania do życia, co w okresie menopauzy w którą wkracza kobieta osiąga apogeum niewiedzy.

Menopauza to „boczny tor” na który odstawia kobietę społeczeństwo. Najczęściej kobiety i niestety też mężczyźni kojarzą ją z końcem kobiecości – atrakcyjności jako człowieka czy kochanki. Na dokładkę medycyna bardzo „troszczy” się i stosuje różne sztuczki podtrzymania młodości co kojarzy się z miesiączkowaniem, przekonuje nas, że menopauza wywołuje nieprzyjemne dolegliwości (uderzenia gorąca, tycie) więc musimy poddać się terapii hormonalnej. Z mojego wieloletniego doświadczenia wynika, że jeśli takie dolegliwości występują to najczęściej nie jest to problem natury fizjologicznej tylko psychicznej i emocjonalnej. Nie godzimy się z upływającym czasem, nie akceptujemy zmarszczek i fizycznych zmian, nie mamy i nie realizujemy swoich pasji, życie nie ma dla nas głębszego sensu.

Znam bardzo dużo kobiet (sama przeszłam okres menopauzy w wieku 45 lat), które nie stosowały hormonów. Mają więcej czasu bo mają dorosłe dzieci, więc bardziej dbają o siebie, w sferze seksualnej pozostają aktywne, bardziej otwarte bo nie boją się niechcianej ciąży. Ponieważ przechodzą naturalne zmiany hormonalne stają się bardziej odważne dzięki testosteronowi i bardziej udzielają się społecznie. Sama na sobie przekonałam się, że dzięki diecie wegetariańskiej ustały napady gorąca, które tak naprawdę nie są czymś złym. To doświadczenie gorącej energii w środku, którą można wykorzystać do działania!

Aztekowie mówią, że miesiączkująca kobieta jest „zasilana” energią z zewnątrz a kobieta, która straciła swoją „mądrą krew” (fizycznie) jest nadal zasilana energią skumulowaną wewnątrz. Kobieta jest wtedy bardzo silna!To tłumaczyłoby, że w kulturach etnicznych kobiety właśnie w tym okresie życia stawały się szamankami, prorokiniami, uzdrowicielkami, kapłankami. Były cenione i szanowane za swoją wielką mądrość. To były wiedźmy – te które wiedzą – widzą głębiej i dalej.

Związane były z przyrodą – z niej czerpały siłę – tańczyły tańce szamańskie, ale przede wszystkim żyły w zgodzie z sobą, ze swoją naturą. Moc szamanki wróci do nas gdy nasza energetyczna, psychiczna i fizyczna część się połączą.Wydaje mi się, że prawdziwą, świadomą wędrówkę wewnętrznych przemian rozpoczynamy wtedy gdy otwieramy się na wiedzę, wtedy gdy chcemy w życiu coś zmienić, udoskonalić, pójść inną drogą niż reszta ludzi. Z jednej strony pragniemy zmian, z drugiej zaś boimy się „wyłamać”. Boimy się nowego i nieznanego, kurczowo trzymając się starych przyzwyczajeń, starych przekonań. Bo lepiej się nie wychylać, lepiej być niewidzialnym bo zawsze może znaleźć się ktoś kto będzie chciał wybić nam z głowy nasze głupie pomysły. Ale jeśli NAPRAWDĘ nam coś doskwiera, jeśli NAPRAWDĘ pragniemy większego wglądu w sens życia to podążajmy swoją drogą nie pozwalając się zniewolić czyimś przekonaniom. A doświadczymy tego, że życie może być wielką, nieograniczoną przygodą! Odpuszczając stare, niepotrzebne i ograniczające wzorce odnajdziemy nową jakość życia, nadamy mu sens. Cudowne jest to, że gdy to zrobimy uwolnimy nie tylko siebie ale i innych z którymi jesteśmy związani. Właśnie na tym polega zmiana świata. Zaczynając od siebie, bez żadnej presji czy nacisku w stosunku do innych wpłyniemy na zmiany zewnętrzne!